Quarta-feira, 4 de Abril de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Josep Anton Vidal
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 
 

                                               

 

Este quadro de Dorindo Carvalho

levou Josep Anton Vidal

a escrever este poema

 

PARiS, RECORDAÇÃO EM VERMELHO VIVO

                                                                                     
(A Dorindo Carvalho)

 

 

Este Miró que da tua obra me olha,

Dorindo,amigo,

rasga-me caminhos perdidos na memória...

Miró, París. Mês de Março de mil

novecentos e sessenta e nove... Uma cassete

girava como o mundo…  “D'un roig encès...”

Nas paredes

do París descoberto na minha nostalgia

gritavam Liberdade!*os oprimidos

e Abaixo a ditadura!*... E era o grito                                                               
                                                  do meu grito

sous les toits de París... “D’un roig encès

volia la vida”. E o mundo rodava

com um zumbido de fundo, mecânico, surdo.

Era um lamento apagado, repetido,

eterno …“D’un roig encès tots els amors...”

Les jours s'en vont... ! Eu apaixonado por tudo.

Sous le pont Mirabeau coule la Seine.

Nas paredes... “D’un roig encès...”

 

                                                                                     
                                                            Miró.

Estrela. Lua.Pássaro... E o azul e o negro.

 

Miró mirado.

Noite. Água. Mulher... E branco e vermelho vivo...

O ar e o mar. O Espaço. A terra. O Sol...

E as cores impossíveis do que não tem cor.             
             Miró sentido.

Sonho. Terra.Revolta. Liberdade                                
                              Miró linguagem.

Explosão de luz. Cor. Forma. Volume.                                                        
                                                    Miró lido.

Força.Memória. História. Pátria. Mundo.

(Et comme l’Espérance est violente...!

“D’un roig encès voldria el món...”                                                                          
                                                       Les jours

se'n vont... Et nos amours.)

                                                                    
                                                  Miró olhar.

Sentido do sentimento. Música tacto.

                                            
                        Miró mistério.

Pesadelo. Máscara.Véu. Grito. Monstro informe.

Ubú Miró, Miró de Mori-el-Merma.                    
                  Miró lavrador,

que pisa a terra e a trabalha.

Mosaico.Argila. Tecido. Pedra. Metal.           
              Miró artífice.

Fazedor de milagres. Taumaturgo.

Gerador de símbolos e metáforas.

Miró espelho.                            
                        Poeta.                                        
                                 Demiúrgo.

Miró recordação, e tempo. Miró memória.

Pelo túnel negro que o vermelho circunda

deslizam as recordações, todos os amores,

como silencioso desliza o Sena sob as pontes

até ao esquecimento...                                          
                               Que faço, amigo, deste

Miró memória?

Abandono-o ao esquecimento ou proclamo-o?

E tu, dize-me – o que fazes com este Miró

que ergues a partir do tempo sobre o túnel

negro que engole os volumes, as cores

e as formas...? ¿Ou será que talvez os devolva

para que com eles construamos novas linguagens…?  Redimidas.

Renascidas... Les jours s'en vont je demeure...

E roda o mundo com o zumbido de sempre.

“D’un roig encès voldria les cançons.”

Neste buraco negro - útero sepulcro -

Enterro as minhas recordações. A vida continua.

Nem le temps passé                                        
                             Nem
les amours reviennent.

Agora, e aqui – talvez como tu, não sei,

Dorindo, amigo – entre o ontem e o hoje,

neste buraco negro sem fundo,

doente de tempo, perdido na memória,

ao mesmo tempo reverente e iconoclasta,

teimo,                
        perdedor,                                       
                       em construir uma linguagam

com o pó persistente de eternos monólogos

e os silenciosos entulhos de antigos diálogos.

De um vermelho vivo... o mundo.                                                           
                                             Coule la Seine.

Les jours s’en vont...

 

 

 

*- Em português no original.

(Versão portuguesa de Carlos Loures)

 

 

E recordamos o original do poema

 

 

París, record d'un roig encès...

 

(a Dorindo Carvalho)

 

Aquest Miró que em mira en la teva obra,

 Dorindo, amic,

 m’obre camins perduts en la memòria...

 Miró, París. El mes de març del mil

 nou-cents seixanta-nou... Una cassette

girava com el món... “D’un roig encès...”

A les parets

del París descobert en la meva nostàlgia

cridaven Liberdade! els oprimits

i Abaixo a ditadura!... I era el crit

del meu crit

sous les toits de París... “D’un roig encès

volia la vida”. I el món girava

amb un zumzeig de fons, mecànic, sord.

Era un lament somort, que es repetia

etern... “D’un roig encès tots els amors...”

Les jours se’n vont... Jo enamorat de tot!

Sous le pont Mirabeau coule la Seine.

A les parets... “D’un roig encès...”

Miró.

Estrella. Lluna. Ocell... I el blau i el negre.

Miró mirat.

Nit. Aigua. Dona... I blanc i roig encès...

L’aire i el mar. L’espai. La terra. El Sol...

I els colors impossibles del que no té color.

Miró sentit.

Somni. Terra. Revolta. Llibertat.

Miró llenguatge.

Esclat de llum. Color. Forma. Volum.

Miró llegit.

Força. Memòria. Història. Pàtria. Món.

Et comme l’Espérance est violente...!

“D’un roig encès voldria el món..." Les jours

se’n vont... Et nos amours.

Miró mirada.

Sentit del sentiment. Música tacte.

Miró misteri.

Malson. Màscara. Vel. Crit. Monstre informe.

Ubú Miró, Miró de mori el Merma.

Miró pagès,

que trepitja la terra i la treballa.

Rajola. Fang. Teixit. Pedra. Metall.

Miró artesà.

Obrador de miracles. Taumaturg.

Generador de símbols i metàfores.

Miró mirall.

Poeta.

Demiürg.

Miró record, i temps. Miró memòria.

Pel túnel negre que el vermell emmarca

s’escolen els records, tots els amors,

Com s’escola silent el Sena sota els ponts

 cap a l’oblit...

Què en faig, amic, d’aquest

Miró memòria?

L’abandono en l’oblit o en faig bandera?

I tu, digues, què en fas, d’aquest Miró

que aixeques des del temps damunt el túnel

negre que engoleix els volums, els colors

i les formes...? O és que potser els retorna

perquè en fem nous llenguatges...? Redimits.

Renascuts... Les jours s’en vont je demeure...

 I gira el món amb el zumzeig de sempre.

 “D’un roig encès voldria les cançons.”

En aquest forat negre –úter sepulcre–

enterro els meus records. Resta la vida.

Ni temps passé

ni les amours reviennent.

Ara, i aquí –potser com tu, no ho sé,

Dorindo, amic– entre l’ahir i l’avui,

en aquest forat negre sense fons,

malalt de temps, perdut en la memòria,

alhora reverent i iconoclasta,

m’obstino,

perdedor,

a construir un llenguatge

amb la pols persistent d’eterns monòlegs

i la runa silent s'antics diàlegs.

D'un roig encès... el món.

Coule la Seine

Les jours s'en vont...

 

(inédito,B., 27-3-2012)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quarta-feira, 28 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Josep Anton Vidal
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 

 

                              

 

                                  Este quadro de Dorindo Carvalho

                     levou Josep Anton Vidal a escrever este poema

 

 

París, record d'un roig encès...

 

                                    (a Dorindo Carvalho)

 

 

 

 

 

Aquest Miró que em mira en la teva obra,

 

Dorindo, amic,

 

m’obre camins perduts en la memòria...

 

Miró, París. El mes de març del mil

 

nou-cents seixanta-nou... Una cassette

 

girava com el món... “D’un roig encès...”

 

A les parets

 

del París descobert en la meva nostàlgia

 

cridaven Liberdade! els oprimits

 

i Abaixo a ditadura!... I era el crit

 

                                             del meu crit

 

sous les toits de París... “D’un roig encès

 

volia la vida”. I el món girava

 

amb un zumzeig de fons, mecànic, sord.

 

Era un lament somort, que es repetia

 

etern... “D’un roig encès tots els amors...”

 

Les jours se’n vont... Jo enamorat de tot!

 

Sous le pont Mirabeau coule la Seine.

 

A les parets... “D’un roig encès...”

 

                                                         Miró.

 

Estrella. Lluna. Ocell... I el blau i el negre.

 

Miró mirat.

 

Nit. Aigua. Dona... I blanc i roig encès...

 

L’aire i el mar. L’espai. La terra. El Sol...

 

I els colors impossibles del que no té color.

 

                 Miró sentit.

 

Somni. Terra. Revolta. Llibertat.

 

                                      Miró llenguatge.

 

Esclat de llum. Color. Forma. Volum.

 

                                             Miró llegit.

 

Força. Memòria. Història. Pàtria. Món.

 

Et comme l’Espérance est violente...!

 

“D’un roig encès voldria el món..." Les jours

 

se’n vont... Et nos amours.

 

                                               Miró mirada.

 

Sentit del sentiment. Música tacte.

 

                                      Miró misteri.

 

Malson. Màscara. Vel. Crit. Monstre informe.

 

Ubú Miró, Miró de mori el Merma.

 

                 Miró pagès,

 

que trepitja la terra i la treballa.

 

Rajola. Fang. Teixit. Pedra. Metall.

 

Miró artesà.

 

Obrador de miracles. Taumaturg.

 

Generador de símbols i metàfores.

 

                 Miró mirall.

 

                                 Poeta.

 

                                             Demiürg.

 

Miró record, i temps. Miró memòria.

 

Pel túnel negre que el vermell emmarca

 

s’escolen els records, tots els amors,

 

com s’escola silent el Sena sota els ponts

 

cap a l’oblit...

 

                     Què en faig, amic, d’aquest

 

Miró memòria?

 

L’abandono en l’oblit o en faig bandera?

 

I tu, digues, què en fas, d’aquest Miró

 

que aixeques des del temps damunt el túnel

 

negre que engoleix els volums, els colors

 

i les formes...? O és que potser els retorna

 

perquè en fem nous llenguatges...? Redimits.

 

Renascuts... Les jours s’en vont je demeure...

 

I gira el món amb el zumzeig de sempre.

 

“D’un roig encès voldria les cançons.”

 

En aquest forat negre –úter sepulcre–

 

enterro els meus records. Resta la vida.

 

Ni temps passé

 

                        ni les amours reviennent.

 

Ara, i aquí –potser com tu, no ho sé,

 

Dorindo, amic– entre l’ahir i l’avui,

 

en aquest forat negre sense fons,

 

malalt de temps, perdut en la memòria,

 

alhora reverent i iconoclasta,

 

m’obstino,

 

                 perdedor,

 

                          a construir un llenguatge

 

amb la pols persistent d’eterns monòlegs

 

i la runa silent s'antics diàlegs.

 

D'un roig encès... el món.

 

                                    Coule la Seine

 

Les jours s'en vont...

 

 

 

                                           (inédito,B., 27-3-2012)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Segunda-feira, 26 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - por Dorindo Carvalho e João Machado´´
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 

 

 

 

Este quadro de Dorindo Carvalho

inspirou a João Machado este poema

 

 

 

Malhoa, pintor consagrado

Tuas história, vida, arte,

Vão caber num quadrado

E ser vistas em toda a parte.

 

Dorindo, mestre, amigo

Traços e cores de maneira

Com a tua mão certeira

Malhoa revive contigo.

 

Fado, varinas, Lisboa

Meninos, velhos, novos,

A memória dos povos

Vossa pintura ecoa.

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
editado por João Machado às 00:52
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quinta-feira, 22 de Março de 2012
ARTE, POESIA &VICE-VERSA - Dorindo Carvalho e Pedro Godinho
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 

 

 

Este quadro de Dorindo Carvalho

levou Pedro Godinho a criar o poema

 

Segunda oração

 

              À Senhora de Leonardo

 

 

 

Olhai a Senhora à janela.

 

Que linda ela está,

 

       Em seu sorriso semiótico.

 

Olha um pássaro da janela

 

       Ou o pássaro, terra, ar e fogo, a olha a ela?

 

Corpo feito rosto,

 

       Feito tríptico:

 

              Olhos – nariz – lábios.

 

Nem sabes que fazes de mim!

 

Perco-me em Vós

 

       Minha Senhora, Senhora de Leonardo,

 

Ressaltais do negro pagão,

 

       Em mar carmim

 

              E centelhas douradas.

 

Minha Senhora, Senhora de Leonardo,

 

Guardai-me do mal

 

       Mas deixai-me cair em vossa tentação,

 

Senhora do sorriso, e riso

 

       - Minha Senhora,Senhora de Leonardo.

 

 

 (inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
editado por Pedro Godinho às 00:35
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quarta-feira, 21 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e José de Brito Guerreiro
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 

 

 

 

 

Este quadro de Dorindo Carvalho

inspirou a José de Brito Guerreiro o poema

 

 

 

DORANDT                                

 

 

 

 

 

Dorindo, sentindo, à beleza exorta.

Rembrandt, gigante, abriu a porta.

 

Dorindo, sorrindo, viaja na tela.

Rembrandt, estelante, descerrou a janela.

 

Dorindo, infindo, sobre algodão ou linho.

Rembrandt, incessante, indicou o caminho.

 

O que começou abaixo do nível do mar, suponho,

perpetua-se, etéreo, acima do nível do sonho.                                                                                   

 

                                          

 

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Domingo, 11 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Hélder Costa
 
Um Café na Internet
 
                              Arte, Poesia & Vice Versa
 
Este quadro de Dorindo Carvalho
inspirou a Hélder Costa este poema 

 

Atira!

Atira  cobarde

Atira!

Vem morte
aos meus braços

O sangue
generoso

Mais a
camisa alva

Fará o
estandarte do povo

Ele saltará

Violento e
rebelde sobre ti

Desenhará a
tua máscara

E as tuas
mãos

Criminosas e
amldiçoadas

Como lady
Macbeth

 

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:05
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Sábado, 10 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Margarida Ruivaco

 

 

1984 d

 

Entre palmas, estalar de dedos

Chamas por mim, acordas-me.

 

Não ouço, não quero ouvir

recuso qualquer presença

deploro boas vontades

Não ouço, não quero ouvir

 

Não vejo, nem quero ver

finjo que não me chamas

renego mais este dia

não vejo, nem quero ver

 

Hoje, não estou para ninguém.

 

Sussurras-me , então, docemente

que o comboio do Amor  partiu há muito

e não pára em todas a luas,

mas que vieste 
para me carregares nos braços

até à porta da próxima estação,

a tempo de seguirmos viagem.

Juntos, outra vez.

 

Abres-me os olhos, e o coração.

Desperto, lentamente,

mas ainda a tempo de fazermos as malas.

 

 

(inédito)

 

 

 

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | ver comentários (1) | adicionar aos favoritos

Sexta-feira, 9 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e António Sales
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
Este quadro de Dorindo Carvalho
inspirou a António Sales este poema
 

Do corpo se fez vento que passa pelo tempo sem ter a noção da relatividade de ser corpo e menos ainda de ser tempo. E todavia vagueia entre o ponto de ser e de não ser, de estar e de morrer.

 

Do vento se fez nuvem a cobrir a cor do sol das manhãs em que uma melancolia fina chega com os frios do inverno.

 

Esconde-se a juventude e o envelhecer sob as pálpebras cuja leitura dos olhos penetra nos nossos corações. A beleza da fêmea desperta em toda a plenitude, mas da mulher, que passava pelo tempo na consciência do equilíbrio do nada que também possuí o seu equilíbrio, vibra em toda a serenidade.

 

A terra guarda a luxúria dos sentidos correndo como torrente de lava em cadinho de ouro para delírio da materialidade.

 

Já depois do esquecimento da beleza, o magnifico esplendor do corpo corrompe-se à fadiga dos anos. Obediência à solidão dos sentidos.

 

A floresta da imaginação cerrou-se não permitindo mais ver a cor do sol tornado prata no revestimento da moldura digital que guarda a nossa memória.

 

Obtida a paz das raízes de séculos, a agitação carnal tornou-se fonte inexpressiva pela flacidez da matéria.

 

Do que foi morrendo lentamente, tão lentamente que nem nos damos conta que o passado perde toda a sedução no presente.

 

Não obstante todos os corpos possuem mensagens escondidas pela natureza do tempo a conceder.

 

A ciência, que em si guarda a temperatura da sua própria idade, forma, afinal, um arco de solidão que o anjo acompanha qual pomba.

 

A paz de redimir a matéria pelo conteúdo dos nossos sonhos.

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | ver comentários (1) | adicionar aos favoritos

Quarta-feira, 7 de Março de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Ana Afonso Guerreiro
Um Café na Internet
 
Arte, Poesia & Vice Versa
 
 
 
 

 

                             Este quadro de Dorindo Carvalho

                     inspirou a Ana Afonso Guerreiro o poema

 

                             Porque minha alma inquieta, segura em si a vontade

 

Porque minha alma inquieta, segura em si a vontade,

alheia a qualquer outra realidade.

O que quero é simplesmente ser.

Carrego em mim o sinal esperado, suposto do meu ser.
Encantado!

Sou o que sou. Continuarei a sê-lo, mesmo que jamais possa
dizê-lo. É verdade.

 

A força de todo este ser que não pode aparecer.

Emerge e permanece a frágil aparência.

Bem-vinda confortável evidência a todo este poder.

Grande a minha vontade… a mais pura realidade.

 

 (inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Sábado, 25 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Fracisco Niebro (Amadeu Ferreira)
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 
 
 

Este quadro de Dorindo Carvalho

inspirou a Fracisco Niebro*

este poema em língua mirandesa 


courpoabiertoalssuonhos

 

 

 

spera l cuorpo la semiente,huorta

 

adondelssuonhosnácen: se loinje

 

bés l fruito talbeç te habas afeito

 

a perder te brugo pula tierra, que

 

yesuonhol’arte sola que çcubriste

 

de bolar.

 

 

 

nuncayedemás l suonho ou fame

 

del, nienmiedotengas de nun sentir

 

laspisagadasanbeç d’alas que

 

telhieban a ti, cumopaixarinas

 

an sou bolo boubo de quelores

 

naprainada.

 

 

 

saberásun die quantos sós,

 

quantas andadas de mundo

 

tefazírun, quantas bidas puodes

 

parir te sien que nunca te benga

 

lamenopousa, que te fazes cadena

 

cuntoucuorpo?

 

 

 

deixa la puortaabierta a quien

 

benga, i se nuntubires cena

 

dáleunsuonhoan modo de risa:

 

antocepuodessalir de ti, i será

 

bomba a arrebentar cadenas a prender te

 

parasiempre.

 

 

 

serátouscudo l suonho, perdiçon

 

que te salba i faç l mapa adonde

 

puodas andar l tou caminho:

 

paraalhá la selombra i l puolo

 

adondelsbózios te cundánan,

 

turebibes.

 

 

 

antuelhuita por salir de l lhapo,

 

siempre acharás puorta i mundos

 

outros que solo serantous

 

cunsantelsfagas, cunsantels sonhes,

 

que tanto bonda pa que te buolbas

 

criador.

 

  

 

 

Febreiro de 2012

_____________

 

 

  

*Fracisco Niebro é o pseudónimo poético do argonauta Amadeu Ferreira.  Professor da Faculdade de Direito da Universidade Nova de Lisboa e presidente da Associaçon de Lhéngua Mirandesa (ALM), é autor e investigador de mirandês, tendo publicado várias obras naquela língua, de que se destaca a tradução de Os Lusíadas ( Ls Lusíadas). A Língua Mirandesa é, com o Português, uma das duas línguas oficiais da República Portuguesa.

 

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Sexta-feira, 24 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Luís Rocha
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
<
 
  

                            Este quadro de Dorindo Carvalho

                    inspirou a Luís Rocha este poema    


O carinho do ventre

 

Em ti geri um espaço que era só meu.

Em ti senti protecção e carinho.

A ti gostaria de voltar…

 

(inédito)

 

 

 

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quinta-feira, 23 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Ethel Feldman
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
<
 

     Este quadro de Dorindo Carvalho

     inspirou a Ethel Feldman o seguinte poema

 

 

    No jogo, o bispo reiventa a diagonal e o cavalo ganha a batalha final.

    Colada ao chão, retiro e parto o azulejo.

    Resta um buraco quadrado, quase perfeito, a pedir liberdade.

    Na esquadria, afundo o que supunha saber.

   Nas minhas costas vive um sabiá.

   Canta poemas sem letras.

   Diz que a lua é todos e o sol de quem acordar cedo.

  Acolho a desordem.

  O vermelho encontra o tom sublime da cor.

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quarta-feira, 22 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e João Machado
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 

 

 

 

Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou

João Machado a escrever o poema AQUELA BELA

 

Aquela bela, que quer ficar bem na tela

Lança cabelo ao vento, deita roupa ao lado

Quer mostrar que ninguém fascina como ela

A não ser talvez o retrato quando acabado.

 

Vezes sem conta estuda o que vê ao espelho

Molda o sorriso, pinta os lábios e o rosto

Mistura com o azul, o branco, o vermelho

Para conseguir que o seu seja o nosso gosto.

 

Traços largos, riscos vincados, formas torcidas

Juntos numa geometria rigorosa e severa

A bela na tela treme em cores esmaecidas

Até ver que a mão do pintor chega e impera.

 

(Inédito)

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Terça-feira, 21 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Maria Inês Aguiar
Um Café na Internet
             Arte, Poesia&Vice Versa              
 
    

Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou Maria Inês Aguiar a criar o poema Por-de-sol ruborizado


amei-te em lençóis de lua cheia

fizemos amor corpos ávidos na areia

despi-me amor feminino a despertar

renasci lábios de brisa sal e mar

acordei plena numa lágrima de espantar

deixei-ta amor no teu corpo a madrugar

guardei-te olhar de fogo sem idade

no meu ventre labareda de saudade

dancei amor rosa madura de desejo

embrulhando a tua boca no meu beijo

estremeci o meu gemido algemado

e em searas de prazer fui só mulher

por do sol ruborizado


(Inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Segunda-feira, 20 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Carlos Loures
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 

 

 

                         Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou o poema

       A BOTTICELLI - por Carlos Loures

 

 

 

Bela imagem, dorindo, homenagem ao florentino

evocador de vénus  que, nascendo do oceano,

incendeia a tela, linda, resplandecente,

cabelos de cetim,  corpo profano,

expressão serena e olhar adamantino:

fita-nos, cinco séculos após, serenamente,

com a majestade de quem se sabe bela.

Vénus indica o caminho para a utopia,

icemos pois no mastro da mezena a vela.

A noite fica para trás para a frente já é dia.

(Como vénus empurrados pelo vento da incerteza,

o que seria de  nós num mundo sem  beleza?).

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Domingo, 19 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & ETC. Dorindo Carvalho e António Mão de Ferro

 

Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou o texto poético de António Mão de Ferro - Retratos do silêncio

 

 

 

 

 

Silêncio pode ser uma estratégia! Todavia à partida exclui-se essa possibilidade. Fiquemo-nos por duas hipóteses: Imposto de fora ou de dentro? Qual será pior, o dos que sofrem o efeito de uma repressão ou o dos cobardes que têm medo de dizer o que pensam?

 

Dos últimos nem se pode dizer “não há machado que corte a raiz ao pensamento”. É o próprio que cria e alimenta o silêncio, reprimindo o seu próprio pensamento

 

A imagem da parte inferior da gravura, não mete a cabeça na areia, o seu rosto está bem visível. O silêncio é-lhe imposto de fora! Por isso imagina-se a caminho de um lugar qualquer, transformado nas imagens que lhe estão por cima, sem cabeça único órgão pensante, vagueia sem pensar para quê nem para onde.

 

O silêncio imposto deprime, enraivece, turva o pensamento e em desespero, faz com que se avance à toa, sem objetivos nem planos. Mas há sempre a esperança do desconhecido!

 

(Inédito



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Sábado, 18 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Pedro Godinho
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 
 
Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou o texto poético de Pedro Godinho - Em fundo azul

 

Em fundo azul sobre o mundo, um piscar de olho, naïve, para Matisse, na dança encantada de amores pagãos duma humanidade inteira. Ondas brancas disparadas em todas as direcções mostram os diferentes caminhos que podemos traçar. Céus carregados de anarquismo e rasgados por lascas cromáticas, terra e lava. Senhora Revolução dá-nos a energia do combate e espalha as cores da revolta contra o cinzento e a normose, agora e na hora da nossa morte. Ámen.

 

(Inédito)


publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | ver comentários (1) | adicionar aos favoritos

Sexta-feira, 17 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Josep Anton Vidal
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 

 

Este quadro de Dorindo Carvalho ajustou-se a um poema que Josep Anton Vidal escrevera:

 

 

 

 

D'un temps

 

 

Quin singular camí

 

t'ha dut fins a l'indret

 

on ara

 

tragines fútils arguments,

 

paraules que no lliguen,

 

tòpics tronats, idees

 

de pa sucat amb oli?

 

Per explicar-ho

 

-funambulista insòlit-

 

faràs mil equilibris

 

i traçaràs camins entre impossibles

 

fins construir-te un món en què tot sigui

 

com dos-i-dos-fan-quatre,

 

axioma, principi irrefutable,

 

raó sense retop, més clar que l'aigua,

 

paradigma del tot,

 

sintaxi del no gaire...

 

Posa fil a l'agulla i apedaça

 

el teu món il·lusori.

 

Al capdavall es tracta

 

de tu mateix,

 

titella sense fils, ninot dansaire

 

que t'agafes com pots aquí i allà,

 

al bell mig d'un espai

 

i un temps que no són teus,

 

ben ignorant de tot:

 

del pas, del temps, del ritme, de la dansa...

 

Au, doncs, afanya't,

 

perquè és tard i vol ploure...

 

 

 

      I la pluja vindrà

 

      com desperta el matí,

 

      com arriba la nit, inexorables.

 

      I els camps s'amararan de pluja bona,

 

      com una melodia inacabable...

 

 

 

                     El record persistent

 

d'un temps en què tot era

 

                     on havia de ser: la mare a prop.

 

                     I el pare. Déu al Cel.

 

                     Tots els camins oberts, i el món en ordre.

 

 

 

                                  Josep A. Vidal , Octubre 2008

 

De um tempo

 

Que singular caminho

te trouxe até ao lugar

onde agora

acumulas fúteis argumentos

palavras sem nexo

lugares comuns, ideias

que não valem um chavo?

Para o explicar,

- insólito funâmbulo –

farás mil e um equilíbrios

e traçarás caminhos entre impossíveis

até construíres um mundo onde tudo seja

como dois mais dois são quatro,

axioma, princípio irrefutável,

razão definitiva, mais clara do que água,

paradigma do todo,

sintaxe de quase nada…

Pega na agulha e cose a manta de retalhos

do teu ilusório mundo.

Afinal trata-se

de ti mesmo,

marioneta sem fios, títere bailarino,

que te amparas como podes aqui e acolá,

no meio de um espaço

e de um tempo que não são os teus, 

ignorante de tudo:

do passo, do tempo, do ritmo, da dança…

Vamos lá, desperta,

Pois é tarde e o tempo ameaça chuva…

 

    E a chuva virá

   tal como nasce a aurora,

   como chega a noite, inexoráveis.

   E os campos ficarão empapadados de boa chuva,

   como uma inacabável melodia…

 

            A persistente memória

            de um tempo que tudo estava

            onde devia estar: a tua mãe por perto.

            E teu pai. Deus no Céu.

            Os caminhos abertos,
             e o mundo em ordem.

 

                (versão em português de Carlos Loures)

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quinta-feira, 16 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e José Magalhães
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa

 
 
 

Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou o poema

NA SALA OVAL – POEMA A JOANA - por José Magalhães

 

 

Na sala oval

Joana esperava.

O corpo nu

Como nascera …

Tal e qual.

 

Tinha o cabelo ao vento

À janela desferrada

E a flor erecta, acordada

Lançava no ar um lamento.

 

Joana esperava,

Pelo tempo

Que havia de vir,

E mesmo enjoada

Esperava, esperava

Sabendo do contratempo

Ouvindo mentir.

 

Sua vida fora madrasta

E a sua existência gasta

Em muitos e muitos regaços

Sem lhe darem alibi.

E apesar da cor dos Paços

E de todos os seus fracassos

A Esperança vivia ali.

 

(inédito)



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

Quarta-feira, 15 de Fevereiro de 2012
ARTE, POESIA & VICE VERSA - Dorindo Carvalho e Júlio Marques Mota
Um Café na Internet
Arte, Poesia & Vice Versa
 

  

 

Este quadro de Dorindo Carvalho inspirou o poema

CANSADOS – por Júlio Marques Mota

 

 

 

De um dia de trabalho bem cansado, bem estafado,

 

Muitas horas  seguidas duma vida assim  vivida

 

Trabalho duro numa azáfama de dor bem sentida

 

Para o salário e o meu corpo  a casa levar esfalfado

 

 

 

De tudo isto  ganho na  vida a alma do teu corpo

 

De  tudo isto te dou o corpo da minha alma

 

Dessa noite e da tua unidade fica-me a calma

 

E da minha,  meu amor, te dou este meu  porto

 

 

 

Capaz de mais querer, capaz de mais poder

 

As cordas da vida juntos iremos reebentar

 

O azul do céu cada um de nós há-de  segurar

 

A  alegria de viver  garantidamente irás ter

 

 

 

Pinta os nossos desejos, o nosso futuro

 

Nessa noite, meu amor, a lua irás pintar

 

Nesse dia, cansado ao pintor a lua vou dar

 

A liberdade, livres, iremos depois alcançar.

 

 

 

(INÉDITO)

 



publicado por Carlos Loures às 08:00
link do post | comentar | adicionar aos favoritos

ARGONAUTAS

Adão Cruz

Afonso da Rocha Aguiar

Aleksandra Serbim

Álvaro José Ferreira

Amadeu Ferreira

Ana Afonso Guerreiro

Andreia Dias

António Gomes Marques

António Mão de Ferro

António Marques

António Sales

Augusta Clara

Carla Romualdo

Carlos Durão

Carlos Godinho

Carlos Leça da Veiga

Carlos Loures

Carlos Luna

Carlos Mesquita

Clara Castilho

Dorindo Carvalho

Ethel Feldman

Eva Cruz

Fernando Correia da Silva

Fernando Pereira Marques

Francisca da Rocha Aguiar

François Morin

Hélder Costa

João Brito Sousa

João Machado

João Vasco de Castro

Joaquim Magalhães dos Santos

José Brandão

José de Brito Guerreiro

José Goulão

José Magalhães

Josep Anton Vidal

Júlio Marques Mota

Luís Peres Lopes

Luís Rocha

Manuel Simões

Manuela Degerine

Marcos Cruz

Margarida Antunes

Margarida Ruivaco

Maria Inês Aguiar

Mário Nuti

Mário Pais de Oliveira (padre de Macieira da Lixa)

Moisés Cayetano Rosado

Octopus

Paulo Ferreira da Cunha

Paulo Rato

Paulo Serra

Pedro Godinho

Pedro de Pezarat Correia

Raúl Iturra

Roberto Vecchi

Rui de Oliveira

Rui Rosado Vieira

Sílvio Castro

Vasco de Castro

Vasco Lourenço

pesquisar neste blog
 
Maio 2012
Dom
Seg
Ter
Qua
Qui
Sex
Sab

1
2
3
4
5

6
7
8
9

17
18
19

20
21
22
23
24
25
26

27
28
29
30
31


posts recentes

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA &VICE-VERSA ...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & ETC. Dorin...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

ARTE, POESIA & VICE VERSA...

últ. comentários
Óptimo texto do Álvaro José Ferreira sobre o Berna...
Amigo Josep,O teu português é excelente e a anos-l...
Na ex-Jugoslávia, nenhuma etnia está isenta de cul...
Quanto mais não fosse, ficar-lhe-ia para sempre gr...
Carlos Leça da Veiga pede que coloquemos este seu ...
Caro amigo, peço-lhe desculpas pelo meu português ...
Amigos Josep e Carlos,A teologia sempre foi uma ár...
Este Estuário ficou lindíssimo. Posso afirmá-lo po...
Ser mãe é ser pedra, muro, ser a mão que nos agarr...
Obrigada pela dica no facebook, Augusta, belíssimo...
Muito obrigada por publicar a notícia. Lá imos hoj...
É ver por que cartilhas andam os nossos dirigentes...
Estou inteiramente de acordo com o teor deste comu...
Baseado na experiência inglesa, Jean-Jacques Rouss...
I és clar que és una nota d'humor. I així l'he lle...
Pentacórdio (agenda cultural)
14 a 20 de Maio - Parte I

14 a 20 de Maio - Parte II

14 a 20 de Maio - Parte III

arquivos

Maio 2012

Abril 2012

Março 2012

Fevereiro 2012

Janeiro 2012

Dezembro 2011

Novembro 2011

Outubro 2011

Setembro 2011

Agosto 2011

Julho 2011

todas as tags

participar

participe neste blog

Posts mais comentados
subscrever feeds
Economia
links